Waarom Toezichthouders Betaaldienstverleners Aanspreken
Available in US
Een boete opleggen aan iemand die je niet kunt bereiken
Er zit een oud probleem in het toezicht op online kansspelen, en het is het soort probleem dat je pas ziet als je erover nadenkt. Je kunt een aanbieder een recordboete opleggen, maar als die aanbieder geen vestiging, geen bankrekening en geen bestuurder binnen je rechtsgebied heeft, dan is die boete een brief.
Dat is precies de reden dat de aandacht de afgelopen jaren is verschoven naar de partijen eromheen. Niet omdat betaaldienstverleners, hostingbedrijven en affiliatesites zelf kansspelen aanbieden, maar omdat zij wel bereikbaar zijn en zonder hen niets werkt. Geen betaling, geen site, geen bezoekers.
Ik loop hieronder na hoe die integrale aanpak in elkaar zit, waarom payment daarin een eigen spoor is geworden, wat er in de praktijk daadwerkelijk is gebeurd en wat een gewone speler er in de kassa van merkt. Dat laatste is minder dan je zou denken, maar het is niet niets.
De integrale aanpak
Het idee is simpel en het is niet nieuw: pak de keten aan in plaats van alleen het eindpunt. Wat wel nieuw is, is hoe consequent dat inmiddels gebeurt.
Een illegale gokwebsite heeft een handvol dingen nodig om te bestaan. Er moet een domeinnaam zijn. Er moet ergens een server draaien. Er moeten bezoekers komen, wat in dit domein vrijwel altijd via affiliatesites gaat. En er moet geld in en uit kunnen, wat een betaaldienstverlener vereist. Elk van die vier is een schakel, en elk van die schakels zit vaker binnen bereik dan de aanbieder zelf.
De Nederlandse toezichthouder heeft dat expliciet tot werkwijze gemaakt. Naast bestuurlijke boetes wordt intensief samengewerkt met derde partijen: betaaldienstverleners, hostingbedrijven, banken en grote techbedrijven. De redenering is dat je een aanbieder die zich niets van je aantrekt, alsnog raakt door zijn toevoerlijnen dicht te knijpen.
Dat verandert de aard van het toezicht wezenlijk. Waar handhaving traditioneel achteraf straft, werkt dit vooraf en preventief: een betaling die niet tot stand komt, is een schade die niet ontstaat.
Payment als eigen spoor
Van die vier schakels is de betaalketen de meest effectieve, en dat heeft een nuchtere reden: geld is het enige wat een aanbieder niet kan missen.
Een domein kun je verplaatsen, hosting kun je verhuizen en verkeer kun je via andere kanalen halen. Maar een aanbieder die geen euro’s van Nederlandse rekeningen kan ontvangen, heeft geen Nederlands publiek. Dat maakt de betaalschakel tot het scharnierpunt van de hele handhaving.
Het maatregelenpakket dat het kabinet in juni 2026 aankondigde, formaliseert dat. Er komen wettelijke normen voor betaaldienstverleners en hostingpartijen met betrekking tot de tienduizenden illegale gokwebsites, naast blokkades van sites zelf. Daarmee verschuift de positie van een betaalpartij van “voert opdrachten uit” naar “heeft een eigen zorgplicht over wat er via hem loopt”.
Dat is een zwaardere rol dan die partijen gewend zijn, en het is ook de reden dat de uitwerking gevoelig ligt. Een betaaldienstverlener die te ruim filtert, blokkeert legitieme transacties; een die te krap filtert, voldoet niet. Waar die grens komt te liggen, is de vraag die de komende jaren wordt beantwoord in de wettelijke basis die hiervoor wordt gebouwd.
Wat er in de praktijk is gebeurd
Twee sporen zijn inmiddels zichtbaar geworden, en ze verschillen sterk in toon.
Het eerste is de klassieke boete, en die is de laatste jaren fors opgeschaald. De hoogste boete die tot nu toe aan een illegale partij is opgelegd bedraagt 24.846.000 euro voor Novatech; Fortaprime werd beboet met 1.795.000 euro. Dat zijn bedragen die ver uitstijgen boven wat in deze sector gebruikelijk was, en ze zijn duidelijk bedoeld als signaal.
Het tweede spoor is stiller en waarschijnlijk effectiever. Via de beheerder van het Nederlandse domeinregister zijn verschillende Nederlandse affiliatesites onbereikbaar gemaakt, en de toezichthouder heeft aangekondigd affiliates die illegaal aanbod promoten harder aan te pakken. Dat raakt de instroom rechtstreeks: een illegale aanbieder zonder verwijzend verkeer bestaat wel, maar wordt niet gevonden.
Er zit een verschil in effect tussen die twee dat de moeite waard is om op te merken. Een boete werkt achteraf en is aanvechtbaar; de procedures daarover slepen zich jaren voort en de daadwerkelijke inning bij een partij zonder Nederlandse aanwezigheid is onzeker. Het onbereikbaar maken van een verwijzende site werkt onmiddellijk en heeft direct effect op het bezoek.
Dat verklaart waarom de aandacht voor affiliates is toegenomen. Een illegale aanbieder heeft geen eigen kanaal om Nederlandse spelers te bereiken; reclame is verboden, dus het verkeer komt vrijwel volledig via vergelijkings- en reviewsites. Wie die kanalen dichtdraait, ontneemt de aanbieder zijn enige route naar het publiek zonder ooit met die aanbieder in gesprek te hoeven.
De keerzijde is dat deze aanpak partijen raakt die zelf geen kansspelen aanbieden en die zich in een grijs gebied bevinden. Een site die informatie geeft over betaalmethoden en regelgeving is iets anders dan een site die doorverwijst naar aanbieders zonder vergunning, en waar precies de grens ligt is een discussie die op dit moment volop loopt.
Wat beide sporen gemeen hebben, is dat ze de aanbieder niet vragen om mee te werken. Dat is het hele punt. Handhaving die afhankelijk is van de bereidwilligheid van de overtreder, werkt in een grensoverschrijdende markt niet.
Wat een speler hiervan merkt
In de meeste gevallen niets, en dat is de bedoeling. Maar er zijn drie situaties waarin je er wel tegenaan loopt.
Een betaling die zonder duidelijke reden wordt geweigerd terwijl er dekking is en je binnen je limiet zit. Banken en betaaldienstverleners hanteren risicoclassificaties per categorie begunstigden, en een begunstigde die in een verdachte categorie valt, kan geblokkeerd worden. Je krijgt daarbij zelden een inhoudelijke uitleg, omdat die uitleg zelf informatie prijsgeeft over de detectie.
Een uitbetaling die vastloopt bij een partij waar de betaling naartoe wél lukte. Dat is de vervelendste variant, want je geld zit dan bij een aanbieder die het niet meer via de reguliere route terug kan sturen.
En een site die van de ene op de andere dag onbereikbaar is. Bij een blokkade verdwijnt niet alleen de vindbaarheid maar ook je toegang tot je eigen account.
Bij die eerste situatie is het overigens de moeite waard om te weten dat je bank je meestal niet zal vertellen dat het om deze categorie ging. De standaardformulering is dat de betaling niet kon worden uitgevoerd, en verder komt de klantenservice zelden. Dat is frustrerend maar het is beleid, geen onwil van de medewerker aan de lijn.
Wat je in dat geval wél kunt doen, is nagaan of dezelfde betaling naar een andere begunstigde wel lukt. Werkt dat, dan ligt het niet aan je rekening, je limiet of je bank, en heb je je antwoord zonder dat iemand het hoeft te bevestigen.
Die drie samen vormen het beste praktische argument om te weten in welk regime je zit. Bij een vergunninghouder loop je hier niet tegenaan; daarbuiten is het een reëel risico dat losstaat van of je zelf iets verkeerd doet.
Waar dit naartoe beweegt
Richting meer verantwoordelijkheid voor de infrastructuur, en dat is een internationale trend en geen Nederlandse eigenaardigheid.
De toezichthouder zelf houdt daarbij vast aan een tweede lijn die minstens zo belangrijk is: het toezicht op de legale markt verslapt niet omdat er nu ook op de illegale wordt gejaagd. Een strikte naleving van de zorgplicht blijft dan ook een van de belangrijkste prioriteiten voor de legale markt, zoals de voorzitter het in het voorjaar van 2026 formuleerde. Die dubbele beweging is bewust: een legale markt die zijn spelers slecht behandelt, drijft ze zelf naar de illegale.
Voor de betaalketen betekent dit dat de komende jaren wordt uitgewerkt wat een betaaldienstverlener precies moet doen, hoe hij dat controleert en wat er gebeurt als hij het nalaat. Dat wordt geen kwestie van een enkele lijst met verboden partijen, maar van doorlopende beoordeling.
Voor jou als gebruiker verandert er in de praktijk weinig, mits je bij een vergunde partij zit. Buiten dat stelsel wordt de weg smaller, en dat is precies het beoogde effect.
