Het Maatregelenpakket van Juni 2026 — Wat Het voor Betalen Betekent
Available in US
De grootste ingreep sinds de markt openging
Op 12 juni 2026 kondigde het kabinet een pakket maatregelen aan dat het Nederlandse kansspelbeleid ingrijpender verandert dan wat dan ook sinds de markt in 2021 openging. Het opvallende eraan is niet de strengheid, maar waar de strengheid zit: een groot deel van het pakket grijpt niet aan op het spel, maar op het geld.
Dat is een verschuiving die de moeite waard is om te volgen als je je afvraagt hoe je straks stort en opneemt. Waar eerdere regels zich richtten op wat je te zien kreeg en hoe lang je speelde, richt dit pakket zich op hoeveel je erin kunt stoppen, over alle aanbieders heen, en op wie er in de betaalketen verantwoordelijkheid draagt.
Ik loop hieronder na wat er precies is aangekondigd, hoe de draagkrachttoets in elkaar zit, wat er met het uitsluitingsregister gebeurt en wanneer je hier iets van gaat merken. Dat laatste is de vraag waarop het eerlijke antwoord het minst bevredigend is.
Wat het kabinet heeft aangekondigd
Vijf sporen, en ze grijpen op verschillende plekken in.
Het eerste is een volledig verbod op reclame voor online kansspelen, inclusief bonusaanbiedingen zoals gratis speeltegoed voor nieuwe accounts. Dat is een aanzienlijke verzwaring ten opzichte van het bestaande regime, waarin online reclame nog onder voorwaarden was toegestaan.
Het tweede is een overkoepelend stortingslimiet dat over alle aanbieders tegelijk geldt, gekoppeld aan een toets op je financiële draagkracht. Dit is het spoor met de grootste directe gevolgen voor hoe je betaalt.
Het derde betreft het uitsluitingsregister: een vrijwillige inschrijving zou permanent moeten kunnen worden, zonder dat zij automatisch afloopt, en inschrijving door derden zoals bewindvoerders en naasten wordt eenvoudiger.
Het vierde richt zich op het illegale aanbod, met blokkades van websites en wettelijke normen voor betaaldienstverleners en hostingpartijen ten aanzien van tienduizenden illegale gokwebsites.
Bij dat vierde spoor is de verschuiving het interessantst. Handhaving richtte zich lange tijd op de aanbieder zelf, met boetes als voornaamste instrument. Het probleem daarvan is bekend: een partij zonder vestiging in Nederland laat zich moeilijk aanspreken. Door normen op te leggen aan de partijen die de betaling en de hosting verzorgen, verplaatst de handhaving zich naar schakels die wél binnen bereik liggen.
Het vijfde is een meerjarige agenda voor het voorkomen van kansspelschade, die loopt van bewustwording en het tegengaan van normalisering tot vroegsignalering en betere toegang tot hulp.
De toon eromheen is opvallend scherp. De verantwoordelijke staatssecretaris stelde bij de aankondiging dat het de hoogste tijd is om deze trend te keren, en dat is geen formulering die je gebruikt bij een technische bijstelling.
Hoe de draagkrachttoets werkt
Hier zit de kern van wat er voor jouw stortingen verandert, en het is een fundamenteel andere logica dan de huidige.
Op dit moment stel je bij elke aanbieder apart een limiet in, en geldt de nettostortingsgrens per partij. Speel je bij drie aanbieders, dan heb je in de praktijk drie keer die ruimte. Dat gat is bekend en het is meetbaar: het aantal gebruikte spelersaccounts steeg terwijl het aantal spelers niet meegroeide, precies omdat spreiding over meer partijen de goedkoopste manier is om ruimte te maken.
Het overkoepelende limiet dicht dat gat. Er komt één plafond dat over alle aanbieders samen geldt, en wie daarboven wil, moet aantonen dat hij het kan dragen. Bij die toets wordt gekeken naar of iemand onder bewind of curatele staat, naar betalingsachterstanden en naar de financiële situatie in bredere zin.
Dat is een wezenlijk andere vraag dan de huidige. Nu vraagt een aanbieder om bewijs van inkomen als je boven een grens komt; straks gaat het om een breder beeld waarin schulden en beschermingsmaatregelen meewegen. Iemand met een hoog inkomen en forse betalingsachterstanden komt er in het nieuwe model minder makkelijk doorheen dan in het oude.
Wat er precies wordt gewogen
Drie categorieën, en ze verschillen sterk in hoe hard ze zijn.
Bewind en curatele zijn binair en verifieerbaar: iemand staat er wel of niet in, en dat is vastgelegd in een centraal register. Dit is het eenvoudigste onderdeel van de toets en tegelijk het onderdeel met de grootste gevolgen voor de betrokkene, omdat er in feite geen ruimte voor beoordeling overblijft.
Betalingsachterstanden zijn minder eenduidig. Er bestaan registraties van kredietachterstanden, maar lang niet elke achterstand komt daarin terecht, en de vraag welke bron leidend wordt is op dit moment niet beantwoord.
De financiële situatie in bredere zin is het meest open geformuleerde onderdeel en daarmee het lastigste om uit te voeren. Het raakt bovendien aan een gevoelige discussie: hoeveel iemand mag vergokken is uiteindelijk ook een vraag over keuzevrijheid, en de toezichthouder heeft er zelf op gewezen dat het onwenselijk is om via gokregulering inkomenspolitiek te bedrijven.
Wat dat praktisch betekent voor je betaalgedrag: het uitwijken naar een tweede aanbieder als je bij de eerste vastloopt, houdt op te werken. Dat is nu de meest gebruikte route en straks een doodlopende.
Er zit nog een gevolg aan dat verder reikt dan het limiet zelf. Een toets die naar je bredere financiële situatie kijkt, vergt dat er ergens gegevens over jou worden opgevraagd en beoordeeld. Waar die gegevens vandaan komen, wie ze bewaart en hoe lang, is een vraag die in de aankondiging nog niet is beantwoord en die bij de uitwerking zwaar zal wegen.
Wat er met het uitsluitingsregister verandert
Drie aanpassingen, en ze wijzen allemaal dezelfde kant op: uitsluiting makkelijker maken om in te gaan en moeilijker om weer uit te komen.
Een vrijwillige inschrijving zou permanent moeten kunnen zijn in plaats van automatisch af te lopen. Op dit moment loopt een inschrijving na de gekozen periode vanzelf af, waarna je weer kunt spelen zonder dat je daar iets voor hoeft te doen. Dat automatisme verdwijnt in het voorstel.
Inschrijving door derden wordt eenvoudiger, met name voor bewindvoerders, curatoren en naasten die zich zorgen maken. Vanuit de toezichthouder wordt daarnaast bepleit om iedereen die in het centrale curatele- en bewindregister staat automatisch op te nemen in het uitsluitingsregister voor de duur van die bescherming.
Die derde aanpassing raakt aan een patroon dat in de cijfers goed zichtbaar is. Er zijn maandelijks duizenden uitschrijvingen uit het register, en het merendeel daarvan komt doordat mensen hun inschrijving zelf opzeggen voordat zij vanzelf verloopt. Een deel schrijft zich vervolgens direct opnieuw in, juist om zichzelf weer een periode vast te zetten. Dat gedrag laat zien dat de huidige constructie voor sommigen te los zit.
En de afstemming tussen hulpverlening en het register wordt verbeterd, zodat iemand die hulp zoekt niet zelf de weg naar de uitsluiting hoeft te vinden.
De achterliggende gedachte is dat een deur die je kunt sluiten waardevoller is dan een deur die vanzelf weer opengaat. Hoe de in- en uitschrijving nu werkt en wat er tussenin gebeurt, komt uitgebreid aan bod in de bespreking van wat er aan de kant van Cruks verandert.
Wanneer je hier iets van merkt
Niet meteen, en dat is een belangrijker punt dan het lijkt.
Een aankondiging van een kabinet is geen geldende regel. Wat er in juni 2026 is gepresenteerd, moet worden uitgewerkt in wetgeving, langs beide Kamers, en daarna worden geïmplementeerd door aanbieders die hun systemen erop moeten aanpassen. Bij het overkoepelende limiet komt daar een technische vraag bij die niet triviaal is: er moet een infrastructuur bestaan waarin aanbieders elkaars stortingen kunnen zien zonder elkaars klantgegevens te delen.
Er is bovendien een precedent dat tot voorzichtigheid maant. De vorige grote ingreep, het pakket dat op 1 oktober 2024 in werking trad, werd ruim een jaar eerder aangekondigd en kende bij invoering nog aanpassingen ten opzichte van het oorspronkelijke voorstel. Dit pakket is aanzienlijk omvangrijker en raakt aan meer partijen tegelijk, dus dezelfde dynamiek ligt voor de hand.
Realistisch gezien praat je over een traject van jaren, niet van maanden. De richting staat vast, het tempo niet, en tussentijdse aanpassingen tijdens de parlementaire behandeling zijn eerder regel dan uitzondering.
Wat je wel nu al kunt doen, is je gedrag afstemmen op waar het heen gaat. Wie zijn stortingen over meerdere aanbieders spreidt om ruimte te maken, bouwt een gewoonte op die binnen afzienbare tijd niet meer werkt en die in de tussentijd zijn eigen overzicht ondermijnt. En wie zijn limieten nu al instelt op een niveau dat bij een normale maand past, merkt van het overkoepelende plafond straks eenvoudigweg niets. Dat is uiteindelijk de nuchterste manier om naar dit pakket te kijken: voor het overgrote deel van de spelers verandert er in de praktijk weinig, omdat zij ruim onder elke aangekondigde drempel blijven. De ingrepen richten zich op de staart van de verdeling, en dat is precies waar de schade zit.
